Savanda Priyagarjdan ikkita odam, nogiron Kamlesh Kumar va koʻrmaydigan Rajesh Kumar, diniy marosimlar oʻtkazib, Dashashwamedh quyiqida Ganga suvini ichib, Kavad bilan Benarasdagi mandirlarga ziyorat qilishni boshladilar.
Yurisha olmaydigan Kamlesh uchayotgan velosipedda yoʻlga chiqadi, Rajesh esa piyoda ziyorat qiladi. Kamlesh keyingi hayotda nogironlik azoblaridan Shiva ilohining uni himoya qilishini tilaydi, tandisk Rajesh Mahedavni aqli koʻzi bilan tasavvur qilib, tinchlik va osoyishtalik uchun duo qiladi.
Bolalikdan beri nogiron boʻlgan Kamlesh Kumar Savan davrida bir necha yildan beri ziyorat qilmoqda. Yurisha olmasa ham, uning qatʼiyatligi hech qachon tarband boʻlmadi. Ritualarni oʻtkazib, Dashashwamedh Ghatga suv toʻldirganidan soʻng, u uchayotgan velosipedida Benarasga joʻnlandi. Yoʻlda uning ovozi 'Bol Bam' va 'Om Namah Shivaya' shiorlari bilan baland ovozda eshitildi.
Kamlesh nogiron boʻlmaganida hayotda yanada muhim ishlar bilan shugʻullanishi mumkin deb hisoblaydi, ammo u ruhini yoʻqotmasdan kurashishda davom etadi.
Rajesh Kumar ham Dashashwamedh Ghatdan Kavad bilan Benarasga bordi. Koʻrmaydigan Rajesh oʻz aqlining koʻzlari bilan Shiva ilohini koʻrayotganini daʼvo qiladi. U beshinchi yil hisobga olib Kavadni koʻtarmoqda va Shiva kuchiga ishonib, toʻliq eʼtiqod bilan Benaras mandirlariga yetib, jalabhishekni amalga oshira olishiga ishonadi.
U Shiva ilohiga farovonlik, tinchlik va hayotidagi hamma narsa tartibda boʻlishi uchun duo qiladi.
Ziyorati orqali Kamlesh Kumar oilaning farovonligi va barcha uchun yaxshi sogʻliq tilaydi. Uning eng katta umidi bu shu hayotda boshdan kechirayotgan nogironlik ogʻrigʻi keyingi hayotda takrorlanmasligi. Ikki ziyoratchining bu qatʼiy eʼtiqodi jamiyatga har qanday jismoniy qiyinchilik kuchli ruh, qatʼiy eʼtiqod va sadoqat yoʻlida toʻsiq boʻla olmasligi haqidagi xabarni yetkazadi.


